17-04-12

14 april 2012 - dwars door wervik

Afstand : 13,6 km (13,8 volgens mijn garmin)

Tijd : 55’56”

Km/tijd 4’03”

Km/h : 14,8

Plaats :38/144

 

 

Dwars door Wervik een jaarlijks terugkerende voorjaarsklassieker in de buurt. Toch was het nog maar de tweede keer dat ik er aan de start stond, maar dat maakte de familie Ryckaert dit jaar ruimschoots goed. Eerst Milan (200 meter) dan Ilona (500 meter) en dan de papa voor het grote werk van 13,6 km. De twee youngsters slaagden er in beiden op de achtentwintigste plaats uit te komen bij papa eindigde het ook op een acht maar stond er een drie voor.  In mijn aanlooprondje liep ik Ludo De Poortere tegen het lijf. Vandaag was hij fotograaf van dienst want op zondag trok hij naar Stein voor en zes-urenloopje, dat is pas serieuze kost. Dirk Koopman, die mij in de laatste hectometers van de marathon in Lier nog bijbeende deed het als organisator op de motor en voor de rest weinig bekend volk, zouden ze zich sparen voor de Lakosta?

Eens het startschot gegeven slingerde de weg zich licht tegen de wind in naar boven. De eerste ronde was het vooral positie kiezen. Op het einde van de eerste ronde kon ik aanpikken bij een jonge kerel van Dapalo, die her en der luid aangemoedigd werd. Tijs Witdouck was zijn naam  en een ronde lang kon ik enkel aanklampen. Bij het ingaan van de derde ronde kon ik toch overnemen en de aansluiting vinden met een groepje. Thijs zelf zou ik pas bij de finish terugzien. Hij was spijtig genoeg uitgestapt met een blessure. Ik besloot me tegen de wind in mooi in het groepje te nestelen en deze ronde wat te recupereren zodat ik de laatste ronde er weer vol tegen aan kon. Toen we ons echter langs de paadjes van een parkje terug naar de Leie slingerden besloot ik mij op kop te zetten. Toen ik het Leiepad opdraaide merkte ik tot mijn verbazing dat er niemand meer in mijn spoor zat. Ik besloot op mijn tempo door te gaan en wel te zien wie er achter kwam, maar er zou niemand meer uit de achtergronde opdagen. Zelf duurde het tot bij de bevoorrading bij het ingaan van de laatste ronde dat ik weer bij iemand kon aanpikken. ’t Is te zeggen, hij stopte voor te drinken en ik liep door. Een paar honderd meter verder hoorde ik dat hij mij in razende vaart naderde. Hij bleef me volgen tot in de laatste rechte lijn. Hij perste er alles uit in een spurtje, en dat mag je letterlijk nemen. Eén meter over de aankomst kotste hij er alles uit! Voor één keer was ik blij nog gepasseerd te zijn in de laatste meters en het niet in mijn nek te hebben gekregen!

 

Keep on runnin’ in a free world!

21:52 Gepost door keep on runnin' in a free world, poppy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.