08-11-10

7 november 2010 - Boeschèpe - Le mont et merveilles

Afstand : 11,350 km (hier lukt het blijkbaar wel een parcours perfect uit te meten)

Tijd : 49’50”

Klassement : 43/234

 

Zondagmorgen trok ik nog eens over de schreve. Waarom? Wel omdat die maar een boogscheut van Ieper ligt, er altijd mooie gevarieerde omlopen zijn, het publiek er zo veel enthousiaster is, je er toch steeds andere Belgen tegenkomt en zo kan ik nog een tijdje doorgaan.  Het enige wat je overal nodig hebt en waarschijnlijk nog meer landgenoten tegenhoud om naar daar af te zakken is een attest van de dokter waar moet op staan « non contre indication à la pratique sportive et des courses à pied en compétition ». Iets na half negen besloot ik alleen de oversteek te wagen. De kindjes lieten we voor de laatste vakantiedag uitslapen, dat betekende ook dat ik zonder mijn persoonlijke GPS voor de Westhoek op pad moest. Ik blijf immers een inwijkeling die twee straten verder dan de Menenpoort al op goed geluk mijn weg moet zoeken. Maar goed zo moeilijk kon het niet zijn en als grootste opstakel richting Poperinge werd mij nog eens de flitspaal ingepeperd. Eénmaal ik via de Frans Vlaanderenstraat de grenspalen had overschreden zag ik al gauw de molen van Boeschèpe boven het landschap uitsteken, daar moest ik zijn. Net voor negenen werd ik door een cordon begeleiders naar mijn parkeerplaats geleid. Eénmaal uitgestapt stond mijn auto daar al even verweesd tussen al die Franse nummerplaat als die ene andere beginnend met CZ. Aan de inschrijvingstafel kreeg ik het mooie nr.222 daarna trok ik naar de plaatselijke sporthal om mijn sporttas te deponeren. Ik werd opnieuw opgevangen door twee heren die mij een nummertje gaven voor mijn tas en met de boodschap dat ik mij kon omkleden en douchen twee deuren verder. Toen ik deze open stak zag ik iemand met een geel klakske, dat kon maar één iemand zijn toch? Inderdaad het was Norbert De Paepe die samen met Annouscka Verbanck vanuit Veurne ook de oversteek had gemaakt. Annouschka zou trouwens alle Françaises het nakijken geven! Met nog een half uurtje te gaan besloot ik eerst wat los te lopen. Geen overbodige luxe als je weet dat mijn teller deze week nog op NUL stond. Mijn wekelijkse training op woensdagavond was immers vervangen door een uurtje “relaxen” in de zetel van de tandarts. Ik besloot deze wedstrijd dan ook gewoon te lopen als training, ook al  omdat een wedstrijd lopen toch zo veel leuker is. Ik ging dus op weg, lees maar op zoek, naar één simpel metertje in en rond Boeschèpe die plat is, wel ik heb er geen gevonden, bij het loslopen niet en ook niet tijdens de wedstrijd! Om tien uur werden we na wat drummen onder de molen op gang geschoten. Het ging meteen links naar beneden en dan terug rechts opnieuw naar beneden tot aan een voetwegel tussen twee weilanden om na een goede 850 meter opnieuw naar boven te klimmen en na 1,2 km terug ons beginpunt te bereiken. We gingen dezelfde weg weer naar beneden maar lieten de voetwegel nu rechts liggen en waren dus vertrokken voor onze verkenning van Boeschèpeberg en zijn glooiende omgeving. Eigenlijk prachtig om van dit landschap te genieten, maar dit had ik bij het loslopen gelukkig al gedaan toen ik ook een prachtige regenboog over het heuvelland aanschouwde. Na 3 km begon voor het eerst het serieuze werk. Ik moet ongeveer rond 50ste  positie gelopen hebben. Ik overstak zeker vijf lopers die te voet stonden, nog niet veel meegemaakt zo vooraan in de koers wat moet dit dan in de achterhoede geweest zijn? Na goed 4 km begon een afdaling ik liep samen met Norbert, maar terwijl ik mij voluit door de afdaling liet leiden had Norbert duidelijk meer moeite met het dalen dan met het klimwerk. Iedere bocht die ik nam keek ik uit wanneer deze afdaling ging stoppen want meter per meter groeide ook het besef dat we een rondje liepen en dus dat we ooit weer naar boven moesten.  Uiteindelijk ging het twee kilometer lang tot even voorbij km 6 naar beneden! Ik had me ondertussen in het spoor van een loper met rood-zwart truitje gevestigd, dit deed me denken aan voetbalclub Winterslag. Op zijn rug stond te lezen “courrir au mont de cats”dus ik dacht bij mezelf, die probeer ik te volgen want hij zal wel weten hoe je hier de heuvels oploopt.  In eerste instantie ging het omhoog tot km 8 waarna we het dorp bereikten en het opnieuw een beetje bergaf ging. Rond km9 bereikten we de Rue De Sacre Coeur en ik wist van bij het loslopen dat we terug mochten klimmen. Ondertussen voelde ik enige regendruppels die voor nog wat extra verfrissing zorgden bij de overigens ideale looptemperaturen. Normaal verlies ik bij het klimwerk steevast terrein, maar nu kon ik wonderwel volgen. Eens boven wist ik dat we via een gevaarlijk landweggetje een stuk naar beneden moesten om de finale km in te gaan. Daarin keerden we in tegenovergestelde richting terug alsof we de eerste km hadden gelopen. Die eerste was dalend dus als apotheose mochten we nog een beetje klimmen naar de finish toe. Daarin moest ik toch mijn meerdere erkennen in mijn Catsberg vriend. Ondanks het zware parcours was ik echt niet getekend door de inspanning. Eénmaal binnen kon je je versterken met water, peperkoek,ed. Even verder mocht ik een briefje uit een emmer vissen voor een prijsje. Toen ik het openvouwde stond er op te lezen “perdu”. Ik mocht het houden als souvenir, dit terwijl mij een plastieken bord onder de neus geschoven werd met twee boterhammen erop één met een vers afgesneden schel beenhesp en één met een schel paté en met de vraag als ik er nog een patat in de schil en augurkjes of uitjes bij wilde. Ik bedankte vriendelijk en tegelijkertijd stomverbaasd, maar ik heb al veel andere dingen gekregen op wedstrijden waar ik bij thuiskomst ook geen blijf mee weet. Het moet gezegd de organisatie was er top. Toen ik weer naar buiten ging kwam er al een vrouw aangelopen om de uitslag met de eerste vijftig op te hangen. Na de douche keerde ik nog even terug en de volledige uitslag hing er al! Rond kwart na elf sprong ik reeds in mijn auto en besloot nog even van het landschap te genieten en reed de andere kant op richting Berthen en St-Jans-Cappel waar vermoedelijk de jagers over de akkers liepen die ik ook al tijdens het lopen had gehoord. Mijn ommetje was echter niet zonder reden. Zo kwam ik immers in Ploegsteert terecht en kon ik er in het café van de VDB-dynastie mijn nummer voor donderdag ophalen. Meteen een stukje minder stressen als we ons laten opslorpen door de menigte daar op 11 november. Rond kwart na twaalf was ik terug in Ieper, en dit zonder maar één keer verkeerd gereden te hebben!

 

Keep on runnin’ in a free World!

 

18:56 Gepost door keep on runnin' in a free world, poppy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Een heel mooi verslag: doet me watertanden :-). Veel loopplezier donderdag!!

Gepost door: sandra | 08-11-10

De commentaren zijn gesloten.