20-09-10

19 september 2010 - duathlon Schuiferskapelle

Opnieuw een ervaring rijker! Hoe het begon : een blij weerzien met oud schoolmakker Patrick op een zomers terrasje met een grote sangria voor onze neus. Hij zou graag eens aan een duathlon meedoen. Ik probeer hem nog te overhalen om eerst eens een gewone loopwedstrijd te proberen, maar het besluit staat vast we gaan lopen én fietsen. Nu had ik zelf geen schrik om 4.3 km en 3.2km te lopen en ik kan ook wel 30 km fietsen, maar kan ik dat laatste in één uur? Ik had immers al eens de uitslagen van de vorige jaren bekeken en het was me opgevallen dat er maar weinigen waren die er langer over deden. Met dat in het achterhoofd wist ik wel zeker dat mijn winst die ik als matige loper eventueel zou hebben op sommigen als sneeuw voor de zon zou zien smelten want sneller fietsen kan je gemakkelijk 5à10 km/h, lopen daarentegen! Enfin, wij dus op weg naar Schuiferskapelle klinkt toch zo veel mooier als je dit kunt zeggen dan gewoon “ik heb ooit mijn eerste duathlon betwist in Tielt”. Bij aankomst werd al snel duidelijk dat dit ik toch een ander wereldje terechtkwam De fiets van mij pa zaliger gedateerd eind jaren ’70 sommigen hadden waarschijnlijk evenveel betaald of mijn pa enig verschil bij mijn pa ging aan het prijskaartje nog BEF. Mijn fiets dus nog met versnellingen op het frame en de remkabels gebogen boven op het stuur, nog één zo’n exemplaar heb ik gezien en toevallig of niet heb ik ook 2 ronden met Roel Jacobus samen gefietst misschien moesten ze ook een apart klassement doen voor historics, in de rally doen ze dat toch ook! Eénmaal mijn fiets uitgeladen trokken we naar de inschrijvingstafel. Vooraf had ik voor mijn deelname reeds 20 euro mogen ophoesten! Nogal prijzig in vergelijking met een doordeweekse loopwedstrijd. Je kan er drie lopen voor die prijs, maar natuurlijk! Nu snap ik hem als schrijvend lopen, fietsen en nog eens lopen is drie keer fun dus drie keer betalen! Bij het afhalen van mijn nummers, papieren exemplaren zoals je er op iedere loopwedstrijd krijgt, moest je je  licentiekaart of paspoort als waarborg geven. Probleem het eerste heb ik niet en het tweede heeft mijn vrouw bij. Toch betrouwen ze mij dat ik de nrs terug ga bezorgen. Weg souvenier toch lijkt het mijn onwaarschijnlijk dat ze deze nog een tweede keer gebruiken. Daarna de fiets gaan deponeren, maar eerst werden de remmen en fietshelm aan test onderworpen. Met fiets en helm, van mijn zoontje Milan een gele met visjes erop viel ik  alleszins op. Na een beetje te hebben warm gelopen werden we om vier uur op gang geschoten. De vrouwen moesten nog een minuutje wachten toch zouden er mij nog twee bij het lopen inhalen. Dan de fiets op! Geen schoenwissel voor mij, dus weer tijdswinst! Eindelijk kwam mijn kinderdroom uit!  Ik was eens coureur en mocht op een parcours vlammen. Ik wilde zolang mogelijk in het wiel van mijn voorgangers blijven dat lukte tot aan de eerste bocht. Na de bocht was ik al op achtervolgen aangewezen daar werd al duidelijk dat 95% van de duateleten een verleden hebben in de wielrennerij en dat het lopen maar bijzaak is. Het werd dus 6 ronden hoofdzakelijk alleen stoempen tegen de wind. Even had ik mij achter een dame verscholen maar een referee op de motor wees mij terecht 3 meter afstand tussen dames en heren. Ik dacht nochtans dat ik in het reglement gelezen had dat dames niet mochten stayeren bij de heren, maar omgekeerd?! Toen ik uiteindelijk mijn fiets weer mocht deponeren en mij  terug aan het lopen zette protesteerden mijn benen en rug als nooit te voren. Man die eerste ronde was afzien. Uiteindelijk bereikte ik na 1u35’de finish. Op Patrick was het nog even wachten en ik liep nog het laatste rondje met hem mee. Eénmaal van onder de douche en onze fiets weer was opgehaald gaven we voorbeeldig als we zijn terug ons nrs in. Deze werden weer mooi in de enveloppe gestoken, ongeziene spaarzaamheid. Nochtans zouden ze beter dan ook de naturaprijs geven want achteraf mocht iedereen op het podium zijn zakje afhalen. Had ik mijn vrouw er ook om één gestuurd niemand die het zou geweten hebben, maar het loonde echt niet de moeite. Ondanks de 20 euro inschrijvingsgeld zijn we toch beter af bij de lokale loopwedstrijd waar je je inschrijvingsgeld bijna terug krijgt! Eén T-shirt en een armband die in een plastiekzak zat. Het milieu indachtig mochten ze dat zakje eigenlijk achterwege hebben gelaten, maar omdat het vooral om de titel van dit stukje toe doen was “ we zijn weer een ervaring rijker” blik ik zeker terug op een geslaagde namiddag.

Wie nu dacht dat mijn volgende uitdaging een triatlon is moet ik ontgoochelen. Sporten al wat je wil maar ik hou de voetjes op het droge anders heb je na 10 meter al een drenkeling.

 

En volgende week zondag loop ik er 10 in Elverdinge, en als ’t goe weer is rij ik er misschien met de fiets naar toe!

 

Keep on runnin’ in a free World!

20:29 Gepost door keep on runnin' in a free world, poppy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.